Marka to sztuka uwodzenia umysłu. Sztuka, który umysł wybrać i jak go podejść. Nieprawdą jest, że są ludzie wolni od wpływu marek. Każdy po prostu ma inny zestaw. Każdy z nas ma też swój indywidualny kod reagowania i kategorie produktów, na których mu zależy. Wielokrotnie słyszałem wypowiedzi typu – „Jestem zbyt inteligentny, żeby dać się kupić głupkowatym reklamom”. Prawdopodobnie to prawda. Dlatego umysły tych, którzy są czujni są atakowane subtelnie, zgodnie z poziomem jaki prezentują. Jeżeli odrzucają tradycyjną reklamę telewizyjną, może skuszą się na komunikat w Internecie. Jeżeli nie, zostaje choćby PR, gdzie zalety produktu/marki są prezentowane przez wiarygodny tytuł prasowy w jego części redakcyjnej lub miękko przemycone w wywiadzie ze znaną osobą, która znajduje się w kręgu autorytetów tegoż umysłu. Wspaniały przykład takiego działania możemy zaobserwować w miksie promocyjnym marki Apple. To ona, chyba najlepiej, potrafi zawładnąć mózgami tych „super przebiegłych”. To nie tylko nieodżałowany Steve Jobs jako charyzmatyczny lider innowacji, ale cała machina sprytnych działań zniewala tych, którzy wyśmiewają się z użytkowników mniej lub bardziej prestiżowych marek. Każdy ma swój zestaw. Jednym wystarcza obrazek wesołej rodziny na spacerze w lesie, aby sięgnąć po markę Saga, inni potrzebują artykułu w Focus lub National Geographic opowiadającego o niezwykłym procesie zbierania liści herbacianych. Tylko wtedy skuszą się i sięgną do portfeli. Czy naprawdę wierzymy, że media zupełnie przypadkowo dowiedziały się, że oto najnowszy, skrzętnie skrywany model nowego iphone’a został skradziony z samochodu nieostrożnego inżyniera? Nie ma się co wstydzić. To wielka lekcja, którą warto sobie przyswoić.

Należy jednak uczciwie powiedzieć, że doskonalenie produktu, jego funkcjonalności i użyteczności nie są bez znaczenia. Trzeba w końcu mieć z czego „odpalić”. Można powiedzieć, że to warunek konieczny końcowego sukcesu. Ot, nasz kochany region. Piękny ale mocno osadzony w tradycji i słabo uprzemysłowiony. Tak też jesteśmy postrzegani. Zamiast uciekać od tej słabości, lepiej ją pokochać i zamienić w unikalny atut. Cała Polska łatwo uwierzy, że z takie miejsce produkuje zdrową, smaczną i przede wszystkim wytwarzaną tradycyjnymi metodami żywność. Co więcej, moda na takie produkty ma przed są wspaniałą przyszłość. Wystarczy więc skoncentrować wysiłki na tym obszarze, a potem zacząć….uwodzić. Jednych wprost, innych bardziej wyszukanymi metodami. Każdy jest w zasięgu.

Piotr Lutek

Ogólnie rzecz biorąc sprawy mają się nieźle. Lotnisko tuż tuż, obwodnica ruszyła z kopyta, Lidlów i Biedronek jest więcej niż wszystkich innych sklepów razem wziętych, a budżet na rok 2012 przeszedł bez szemrania. Pierwszy raz w historii! W mieście, które chce uchodzić za poważne, pod uwagę nie może jednak brany być jedynie rozwój infrastruktury. Miasto to ludzie. Relacje między nimi, wartości jakie wyznają, przekonania i postawy. To człowiek decyduje o tym, czy miejsce tętni życiem, czy też wydaje się martwe. On również jest źródłem stereotypów jakie głęboką zapadają w umysły patrzących z zewnątrz. Co więcej, tę sferę znacznie trudniej zmienić niż fizyczną postać miasta. A co przyniósł nam mijający rok? Moje spostrzeżenia krążą wokół dziwaczności zachowań, trudnościach w komunikacji interpersonalnej, a nawet drobnych urojeń. Konkluzja jest w miarę prosta. W erze Wikipedii nie trzeba być ekspertem, aby spróbować wstępnej diagnozy. Wszystkie drogi prowadzą do schizofrenii.

Wcale nie muszę analizować całego roku, aby dowieść tej tezy. Oto mamy radną, która chcąc zemścić się za wlepiony (najzupełniej słusznie) mandat, próbuje zrujnować zawodowe życie  miejskiego strażnika. Co więcej, gdyby nie jego twarda postawa, prawie by się jej udało. Jak dodamy do tego, że wspomniana radna reprezentuje partię, która sprawiedliwość ma w nazwie, a wcześniej reprezentowała klub o zgoła odmiennych poglądach, to nikt mi nie wmówi, że mamy do czynienia z normalną sytuacją. A pani ta w dalszym ciągu funkcjonuje w środowisku i jeszcze ktoś podaje jej rękę! Dalej mamy inną przedstawicielkę tej samej „grupy zawodowej”, która staje na czele krucjaty przeciwko nowej inwestycji handlowej, chcąc chronić swój własny biznes. Mało? Owa radna reprezentuje ugrupowanie, któremu (a konkretnie poprzedniemu prezydentowi wywodzącemu się z tej ekipy) jeszcze niedawno zarzucała zabijanie lubelskiego handlu. Jaja. Jeszcze jedna kwestia, żeby skończyć dowodzenie w oparciu o politykę lokalną. Zdarza się, choć nie jest to sytuacja komfortowa, że prezydent ma przeciwko sobie pewną część rady miasta. Ale przecież nie tę, która wywodzi się z tej samej partii co on sam! Nie znam drugiego takiego przypadku, więc uznaję, że w tej materii jesteśmy liderem. Może nawet światowym. Tło konfliktu – brak działania, w tym zatrudniania nowych pracowników, zgodnego z oczekiwaniami wspólnej platformy. Kuriozum, tym większe, że wszyscy deklarują, że dobro Lublina jest najważniejsze.

Ale nie tylko na powyższym polu  widoczna jest schizofrenia. Ogólnie rzecz biorąc, Lublinianie to zawodowcy w kwestii wiedzy o mieście, kraju i świecie, ludziach i zachodzących procesach społeczno-gospodarczych. Każdy ma swoje zdanie i doskonale zna najgłębiej skrywane kulisy. Wystarczyć zapytać na ulicy. Ciekawe tylko skąd to wiemy, skoro mamy jeden z najniższych współczynników czytelnictwa w Polsce. Nie czytamy a wiemy. Perpetuum mobile. Wiedza zresztą to u nas słowo-klucz. Można się zgodzić ze stwierdzeniem, że jesteśmy miastem akademickim, ale dlaczego od razu miastem wiedzy. Stąd już tylko krok do naukowego centrum wszechświata. Szkoda tylko, że nasze uczelnie we wszystkich rankingach okupują pozycje podobne do tej, jaką piłkarska reprezentacja Polski zajmuje w klasyfikacji FIFA. Czy mamy jakąś nieprzeciętną liczbę noblistów lub wynalazków na koncie? Raczej poniżej przeciętnej. Wybitnych studentów? Kto żyw i ma trochę sprawniejszą łepetynę zwiewa do Warszawy, Poznania albo Wrocławia. Jak to mówią fani motoryzacji – nie ma czym odjechać. Czyste urojenia. Z takich naukowych rzeczy to mamy jedynie dziwaczną kłótnię pomiędzy władzą centralną a wydziałową jednej z uczelni i pewnego archeologa, który lubi publicznie przeinaczać fakty uwiarygadniając to tytułem naukowym.

W związku z tym, życzę nam wszystkim, aby rok 2012, przyniósł przełom nie tylko logistyczny ale również mentalny. Wtedy sukcesy urodzą się same, bo mam wiarę, że nas na nie stać.

Piotr Lutek

Europejczykom, aby nie poddali się kryzysowi i utrzymali to, co tak mozolnie było budowane przez pokolenia.

Moim rodakom, aby zdusili swoje narodowe przywary i potrafili zjednoczyć się wokół najważniejszych spraw.

Władzy centralnej, aby uwierzyła, że trudne reformy też mogą zostać docenione przez społeczeństwo.

Lubelakom, aby docenili swoje atuty i chwalili się nimi przy każdej okazji.

Radnym miasta Lublin, aby zrozumieli swoją rolę wobec mieszkańców.

Moim pracownikom, aby znajdowali codzienną radość w zadaniach, jakie przed nimi stoją.

Mojej rodzinie, aby zachowała pokłady cierpliwości względem mojego czasu pracy.

Sobie samemu większego samozaparcia w eliminacji słabych stron.

Wszystkim nam dużo zdrowia i pomyślności.

Piotr Lutek

Jakoś przy tej okazji przychodzi mi na myśl powiedzenie o biednym, bo głupim itd.

Piotr Lutek

P.S.

Gratuluję wszystkim zwycięzcom konkursu „Kryształowa Elka”. Miło, gdy przedstawiciele regionu coraz częściej i lepiej mówią o swoich walorach na zewnątrz.

Bardzo podobnie jest w naszej sferze samorządowej. Jej największą wadą jest czteroletnia kadencyjność. Zakładając, że przez  pierwszy rok  trzeba się oswoić z tematem, a ostatnie 12 miesięcy to już nicnierobienie, żeby przypadkiem coś nie popsuć, zostaje niewiele czasu, aby się zapisać w historii. Nie interesuje mnie dlaczego marszałek Hetman podjął decyzję o pozostaniu w regionie. Może nie dostał intratnej propozycji, a może po prostu ktoś mu kazał. Wszystko jedno. Nie mam też żalu, że startował  i pociągnął listę PSL. Normalna taktyka wyborcza. Grunt, że jest i ma szansę się wykazać. Niczego tak Lubelszczyźnie nie potrzeba jak stabilizacji. Zresztą nie tylko na poziomie sejmiku. Wystarczy przyjrzeć się pojedynczym gminom. Tam, gdzie władza już okrzepła zazwyczaj dzieje się lepiej niż tam, gdzie są ciągłe zmiany. Jako Lubelacy jesteśmy niestety podobni do władz Realu, Chelsea i Polonii Warszawa. Cały czas narzekamy i szukamy miodu. Frukty tymczasem tkwią w cierpliwości i długim dystansie. Reguł rządzących samorządem nie zmienimy, gra się tak jak przeciwnik pozwala. Możemy jednak zmienić własne podejście i spokojnie poczekać.

Piotr Lutek

Wielka szkoda. Przede wszystkim naszego, pięknego regionu.

Piotr Lutek

Do wyborów został jeszcze prawie miesiąc i istnieje obawa, że miszczowi skończą się pomysły. Albo, nie daj Boże, powrócą do przeciętnego poziomu. To byłaby wielka tragedia. Przecież apetyt rośnie w miarę jedzenia. Pomyślałem sobie, że pomogę i z takim apelem zwracam się też do wszystkich czytelników (nawet jeżeli miszcz się nie zainteresuje, to zawsze zostają pretendenci). Pierwsza propozycja to, żeby zmienić bieg Bugu. To skandal, że musimy się dzielić taką piękną rzeką. I to z kim! Wykopanie nowego koryta nie powinno być takie drogie. Mniej więcej poziom nowego województwa. A gdyby tak na przykład pokusić się o deklarację walki o poszerzenie naszych granic, albo o przeniesienie stolicy państwa? Pomysły palce lizać. Można by też oskarżyć obecnych przeciwników politycznych o wywołanie II Wojny Światowej. Wprawdzie minęło trochę czasu, ale powołanie komisji śledczej jest jak najbardziej możliwe. Miszcz to miszcz, więc jestem przekonany, że ma jeszcze kilka asów w rękawie.

Od razu też wpadłem na pomysł hasła wyborczego dla naszego bohatera – „Na pewno się nie zmienię”. Proste i klarowne. Dla tych, którzy jakkolwiek wzięli na poważnie, to co powiedział do tej pory, to najważniejsza i absolutnie wystarczająca deklaracja.

Wybory to piękny czas.

Piotr Lutek

A tak naprawdę nie chodzi o pojedyncze zdarzenia z historii. O tym można dyskutować zawsze. Idzie o ciężką pracę i mądre pomysły, które będą posuwać nas do przodu, więc chyba nie po to, ktoś otrzymuje mandat od społeczności lokalnej, aby zamykać sklepy monopolowe na Miasteczku Akademickim.

Piotr Lutek

Piotr Lutek

Moim zdaniem jest w tym jednak znacznie głębsza idea, pomysł na ocenę rzeczywistości, która nas otacza i wyraźne wskazówki co do postępowania względem innych. Pojawia się jednak kolejne, zasadnicze pytanie – jak diagnozować przynależność do każdego z segmentów? Jak to zrobić, żeby kogoś nie urazić, albo, nie Daj Boże, „podpompować”. Na pewno w kilku przypadkach sytuacja nie będzie oczywista. Można jednak śmiało przyjąć, że nie ma równowagi wolumenowej pomiędzy poszczególnymi grupami. Posługując się językiem zarządzania strategicznego należy przyjąć, że trzy pierwsze segmenty to rynkowe nisze. Ich udział nie powinien być większy w całości niż 20%. Prawdziwy, rozległy obszar to przedstawiciele ostatniej bandy. Jest ich bardzo dużo, tworzą niezwykle silne lobby i w związku z tym są trudni do okiełznania. Łatwo ich natomiast rozpoznać. Jak? Banalnie. Są niegrzeczni i agresywni w postępowaniu do pozostałych, wypowiadają się na tematy, o których nie mają bladego pojęcia, błąka im się po twarzy pseudo-cyniczny uśmiech i nie potrafią dyskutować. Mało? W skrajnych przypadkach doszukują się ukrytych treści masońskich lub wskazują na brak spójności, choć nie bardzo wiedzą, o czym jest mowa. Naprawdę nie można ich przegapić.

Jak sobie z tym radzić? Najlepiej byłoby trzymać się z daleka, ale to nie jest łatwa sprawa, bo ze względu na swoją liczebność są, w zasadzie, wszędzie. Moim zdaniem,  należy wyrzucać ich z głowy po każdym, nawet najmniejszym kontakcie i żyć tak, jakby świat był pozbawiony tego wątpliwego uroku. Wiem to od niedawna, ale traktuję jako wyjątkową naukę. Może kluczową. Najważniejsze, że wiedziałem, że w pewnych kwestiach mam braki.

Piotr Lutek